فراموشی
۱- شاعر با گزینش و چینش واژگانِ شعر بر لبهی پرتگاهیست در پاسخاش به این پرسش که از انبوهِ واژگان کدامیک میتواند بیانی نزدیکتر به مختصات جهانی باشد که میخواهد.
تعهد به این جهان برای شاعر و تعهد به آرمان شعر برای خوانندگان شعر، مسئولیتی ایجاد میکند که در زندگی واقعی و در زیستجهان نمود مییابد. تعهدی گران، چنان که “ویکتور خارا” آن را زیسته است:
“…چرا که ترانه آن زمانی معنا مییابد که قلبش نیرومندانه در تپش باشد و انسانی آن ترانه را بسراید که سرود خوانان شهادت را پذیرا شوند.”ترانهی مانیفست
۲- فراموشی در هالهای از مهتاب مردهگیِ شبهای پاییزی، لابلای درختان تبریزی خود را پنهان کرده است. فراموشی حتی در بازخوانی شعر پنهان میشود؛ در کتابی که میخوانیم، در فیلمی که میبینیم و در خوکردن به آنچه هست، نه در آنچه که میتواند باشد. فراموشی در بازهی کوتاهی از زمان، بین فشار دو انگشت بر کلاویههای زاد-روز و سال-مرگ از یادمان میرود.
۳- به یاد میآورم سرد روزی که یادگارهای شاعر به دروازهی فراموشی ما وارد میشد و دریغی بود جایِ خالیِ دوستان شاملو و دوستدارانِ شعرش. دوستدارانی که بهگاه و بیگاه شاهد از شعر شاعر میآورند و در حلقهی گلهای فراموشی، خاطره ها را فراموش میکنند.
و اگر نبود دست آرامش بخش آیدا ، شاید میترکید دل غمگینِ صندلی و عصا و آینه.
در زمینه: برف در حیاط خاموشِ خانهی دهکده، در متن : خاموشی میهمان و میزبان و گلهای داودی.
آیا شما از این ارسال لذت بردید؟ چرا دیدگاه خود را در زیر نمی نویسید و گفتگو را ادامه دهید، یا مشترک خوراک من شوید و مقاله هایی مانند این را روزانه به صورت خودکار به خواننده خوراک خود انتقال دهید.
بازتاب ها & بازخوان ها
دیدگاه ها
دیدگاه خود را بنویسید
خط و پاراگراف به طور خودکار شکسته خواهند شد، آدرس ایمیل هیچگاه نمایش داده نخواهد شد، HTML مجاز: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
نوشته ات ، گونه ای متفاوت از همیشه ( شعر ها ) ، عمیقا برایم تاثیر گذار و با احساس بود . توصیف ها رسا و گیرا بود . و نقطه پایان : جمله آخر ، شاهکار این نوشته ی ،هر چند کوتاه ولی لطیف بود .
فراموشخانهی غمگینی که به زیبایی تصویر کردی تکرار بیپایان فراموشیهایمان را تلنگری است و خاموشی گلهای داوودی ، اینبار، گویی از شرمساری سکوت ماست.